Choroba Osgood-Schlattera – przyczyny i objawy
Choroba Osgood-Schlattera jest jedną z najczęstszych dolegliwości ortopedycznych występujących u dzieci i młodzieży, zwłaszcza tych aktywnych fizycznie. Dotyczy głównie sportowców i jest związana z bólem w okolicy kolana, szczególnie w miejscu, gdzie ścięgno rzepki przyczepia się do kości piszczelowej (guzowatość kości piszczelowej).
Wielokrotne napinanie mięśnia czworogłowego uda może początkowo spowodować osłabienie guzowatości kości piszczelowej, a w późniejszym czasie częściowe złamanie awulsyjne formującego się wtórnego jądra kostnienia.
Objawami choroby Osgood-Schlattera są dolegliwości bólowe w kolanie, szczególnie podczas aktywności fizycznych, takich jak bieganie, skakanie czy wchodzenie po schodach lub wstawaniu po długim okresie odpoczynku. Do schorzenia dochodzi w wyniku nadmiernego obciążenia w tym miejscu, co prowadzi do podrażnienia, widocznego obrzęku guzowatości kości piszczelowej czyli stanu zapalnego tej okolicy oraz ograniczenie zakresu ruchu w stwawie kolanowym.
Choroba Haglunda – przyczyny i objawy
Choroba Haglunda, znana również jako wyrostek Haglunda lub deformacja Haglunda, to schorzenie związane z bolesnym stanem w okolicy pięty, które najczęściej dotyka osoby aktywne fizycznie, szczególnie biegaczy i sportowców.
Choroba Haglunda to deformacja kości piętowej, polegająca na powiększeniu wyrostka na tylnej części kości, który wystaje w kierunku skóry. Wyrostek ten może powodować podrażnienie i stan zapalny ścięgna Achillesa, które przyczepia się do tej części kości. Dotyczy głównie osób w wieku 20-40 lat, szczególnie tych uprawiających sport, w tym bieganie, taniec czy piłkę nożną, ale może także wystąpić u osób młodszych i starszych. U niektórych osób predyspozycje do choroby Haglunda mogą mieć podłoże genetyczne, które sprawiają, że kości piętowe są bardziej narażone na nieprawidłowy rozwój. Osoby z płaskostopiem czy innymi nieprawidłowościami w ustawieniu stopy mogą być bardziej podatne na rozwój choroby.
Objawy choroby Haglunda mogą się różnić w zależności od stopnia zaawansowania deformacji, ale najczęściej obejmują ból, który zwykle nasila się przy chodzeniu, bieganiu, wchodzeniu po schodach lub wstawaniu po długim okresie odpoczynku, wokół pięty pojawia się obrzęk, który może powodować dyskomfort, może dojść do zaczerwienienia oraz wrażliwości na dotyk oraz ograniczenie zakresu ruchu w stawie skokowym.
Diagnostyka jałowej martwicy kości
Diagnostyka jałowej martwicy kości opiera się głównie na wywiadzie lekarskim i badaniu fizykalnym. Lekarz zazwyczaj pyta o historię aktywności fizycznej, a następnie wykonuje badanie palpacyjne w celu zlokalizowania bolesnego miejsca.
Do potwierdzenia diagnozy mogą być również stosowane badania obrazowe:
- Rentgen: W większości przypadków rentgen nie pokazuje żadnych nieprawidłowości w początkowej fazie choroby, ale może pomóc w wykluczeniu innych problemów, takich jak złamania lub choroby stawów.
- Ultrasonografia (USG): Umożliwia ocenę stanu zapalnego oraz wyglądu tkanek miękkich z bolesnej okolicy
- Rezonans magnetyczny (MRI): Może być użyty w rzadkich przypadkach, jeśli objawy nie ustępują lub w celu oceny zaawansowania choroby.
Leczenie jałowej martwicy kości
Leczenie jałowej martwicy kości zależy od stopnia zaawansowania schorzenia oraz nasilenia objawów. W wielu przypadkach leczenie jest zachowawcze, ale w bardziej skomplikowanych przypadkach może być konieczne leczenie chirurgiczne. Leczenie zachowawcze obejmuje:
– Zimne okłady – jak w przypadku każdego stanu zapalnego, daną okolicę należy chłodzić, najlepiej 15 min, 2 razy na dobę
– Ograniczenie aktywności fizycznej – nie należy zupełnie rezygnować z aktywności fizycznej, ale ograniczyć ja zgodnie z zaleceniami lekarza lub fizjoterapeuty
– Fizjoterapia – obejmuje ćwiczenia rozciągające i wzmacniające oraz zabiegi fizykoterapeutyczne
– Zaopatrzenie ortopedyczne – w zależności od miejsca dotkniętego jałową martwicą jest dostosowywane zaopatrzenie ortopedyczne (orteza, opaska na kolano, wkładka, zmiana obuwia, tejping)
– środki przeciwbólowe/ przeciwzapalne – należy stosować się do zaleceń lekarza
Głęboka oscylacja jako skuteczna metoda z zakresu fizykoterapii w leczeniu jałowej martwicy kości
W naszym gabinecie zostało przeprowadzone badanie, w które objęło 60 dzieci w wieku 9-12 lat z dolegliwościami bólowymi kolana, które nie korzystały z fizykoterapii przez co najmniej 30 dni przed rozpoczęciem badania. Pacjenci zostali podzieleni na dwie grupy: grupa 1 (badawcza) oraz grupa 2 (kontrolna). Obie grupy przez 21 dni ograniczały wysiłek fizyczny o 25% i stosowały codzienne ćwiczenia rozciągające, rolowanie oraz masaż kończyn dolnych. Grupa 1 dodatkowo była poddana zabiegom głębokiej oscylacji przy użyciu urządzenia Personal Deep Oscillation®, podczas gdy grupa 2 nie otrzymała żadnej fizykoterapii.
Do oceny skuteczności zastosowanych metod wykorzystano cztery autorskie ankiety, które badały aktywność podczas występowania bólu, jego nasilenie (w skali VAS) oraz dodatkowe zalecenia.
Wyniki badań wykazały, że zabiegi głębokiej oscylacji prowadzone w grupie badawczej przyniosły istotną poprawę w redukcji bólu w porównaniu do grupy kontrolnej. Średni poziom bólu w grupie 1 spadł z 6,73 do 2,0 w skali VAS, co oznacza 70,28% redukcję. W grupie 2, średni poziom bólu spadł z 7,33 do 5,07, co stanowi 30,83% redukcję. Wyniki te sugerują, że głęboka oscylacja może efektywnie wspierać procesy autoregeneracyjne organizmu i przynosić znaczną ulgę w bólu
Więcej o zabiegach głębokiej oscylacji przeczytasz tutaj.
Zapraszamy do kontaktu